HISTORIA

HISTORIA KOŚCIOŁA

Pierwszym ośrodkiem duszpasterskim był kościół pw. św. Dominika przy klasztorze ss. Dominikanek, zbudowany w latach 1935-1939 wg. projektu architekta Zenona Remiego, w miejsce poprzedniej kaplicy dworskiej z XIX w. (przebudowanej w 1985 r. w związku z założeniem w tymże roku klasztoru).

Obecny kościół parafialny wybudowano w latach 1992-2000 wg. projektu Stefana Szewczyka. Kamień węgielny poświęcił Ojciec św. Jan Paweł II w Zakopanem 07.06.1997 r., kościół natomiast został poświęcony 01.10.2000 r. przez bp. Władysława Bobowskiego. Witraże zaprojektował Fryderyk Hunia.

POCZĄTKI

Historia związana z parafią, a szczególnie z jej świątyniami sięga swymi początkami roku 1895. Pierwszego września 1985 roku jak podaje kronika Klasztoru sióstr św. Dominika w Białej Niżnej, zostaje założony Dom Zakonny sióstr, w którym pierwszą przełożoną jest s. Alana Chudzińska OP. Siostry podjęły od razu remont dworskiej kaplicy w celu przystosowania jej do potrzeb wspólnoty zakonnej. Siostry poszerzyły kaplicę, która znajdowała się w miejscu dzisiejszego korytarza pomiędzy Kaplicą a Klasztorem. W kronice widnieje zapis, że z przyległego pokoju gościnnego (obecnie sala pielgrzyma) została zrobiona zakrystia. Dnia 01.11.1895 roku następuje erekcja odnowionej kaplicy oraz siostry otrzymują pozwolenie na przechowywanie Najświętszego Sakramentu. Uroczystego poświęcenia kaplicy wraz z przyległym klasztorem dokonał proboszcz Grybowski ksiądz kanonik Leon Tarsiński. I tak oto dochodzimy do pierwszego wezwania kaplicy: Najświętszej Rodziny.

Wraz z rozwijającym się prężnie Zgromadzeniem sióstr Dominikanek oczywistym staję się fakt powiększenia małej kaplicy, która staje się niewystarczająca, dlatego w 1938 siostry przystępują do budowy nowej kaplicy, (takiej, jaką widzimy dziś w obecnym kształcie). 11.09.1938 roku zostaje poświęcony kamień węgielny przez JE ks. Bp Lisowskiego. Według referatu s. Izabeli Rudnickiej OP: „Kaplica w stanie surowym stanęła jeszcze tego samego roku. Niestety, wybuch II wojny światowej przerwał jej wykończenie. W 1944 roku niewykończoną kaplice Niemcy przejęli na skład zboża kontyngentowego. Wraz z wejściem wojsk sowieckich – szybko urządzono jej wnętrze. Wystawiono drewniany ołtarz i duży krzyż z klauzury zakonnej. Dnia 17.12.1944 r. ks. Prałat Solak dokonał poświęcenia kaplicy i odczytał list z Kurii tarnowskiej, który zawierał błogosławieństwo księdza biskupa dla Zgromadzenia z okazji otwarcia nowej świątyni.”  Wtedy prawdopodobnie świątynia ta dostał patronat św. Dominika, co potwierdzają dokumenty z późniejszego okresu.

II.REKTORAT

25.05.1967 r. zostaje utworzony rektorat przy kaplicy klasztornej, a działo się to wszystko w trakcie wizytacji JE ks. Bp Jerzego Ablewicza. Rektorzy kolejno:
ks. Stanisław Wójcik, ks. Józef Roman, ks. Stanisław Pazdan.

III. PARAFIA

30 listopada 1980 zostaje erygowana parafia p.w. Matki Bożej Różańcowej i św. Dominika. Świeżo mianowanym proboszczem zostaje ks. Stanisław Pazdan. Kolejni proboszczowie:
ks. Ludwik Kiełbasa, ks. Ryszard Radoń (rozpoczął budowę obecnego kościoła parafialnego).

IV. PALLOTYNI

27 października 1992 roku następuje przekazanie parafii Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego – Księżom Palllotynom. Pierwszym pallotyńskim proboszczem zostaje ks. Mieczysław Lis SAC, a ostatnim rektorem ks. Stanisław Martuszewski SAC. W roku 1993 przybywa do Białej ks. Tadeusz Łojas SAC, który zostaje mianowany proboszczem, podejmuje się budowy kościoła parafialnego p.w. Miłosierdzia Bożego, która rusza dokładnie 13 maja 1994 r. W roku jubileuszowym 2000, a dokładniej 01. Października zostaje wmurowany kamień węgielny poświęcony kościół przez J E ks. Bp. Władysława Bobowskiego. Do 2010 roku proboszczem parafii jest ks. Tadeusz Łojas, kolejni proboszczowie to: ks. Robert Turyk SAC, ks. Tadeusz Skwarek SAC oraz obecny ksiądz proboszcz Tadeusz Nowek SAC.

Oficjalne wezwania parafii i kościoła to:

Parafia p.w. Matki Bożej Różańcowej
Kościół p.w. Miłosierdzi Bożego.